Tis al ff geleden, en waarschijnlijk heb ik der u al over gebrieft. Ik ben dus naar Nepal geweest, nu 1.5 maand geleden om te gaan raften en bungie springen. Ik ben daar aangekomen met het vliegtuig, visa on arrival. De taxidriver probeerde mij nog in de zak te zetten, maar ik ben toch in Hotel Potala geraakt (had ik gevonden in de Lonely Planet).
Vriendelijke mensen daar en 3 mooie Britse meisjes. Ik heb dan daar een rafttripje van 2 dagen
gepland, toevallig samen met die Britse meisjes.
Maandag ochtend ondernamen we een busreis van 2 uur. Ik zat langs Lucy, een van de mooie Britse meisjes. Soit, dan hebben we daar 2 uur gewacht tot de raftinstructor kwam opdagen.
Zoals gepland zijn we dan de rivier opgegaan. Helaas waren der 2 zware Canadezen aanwezig (samen met een mooi Canadees meisje) die mij toegang tot de boot met de 3 mooie Britse meisjes verhinderden. Daardoor zat ik op een boot met 2 lelijke Russen, nen Duits en 2 Jappen. De boot met de 3 mooie Britse meisjes is gekapzeisd of gekapzijsd en ik heb Lucy uit het water geholpen.
's Middags kregen we daar een boterham en wat voer uit blik. We hebben dan nog 2 uurkes geraft.
We kwamen moe maar voldaan uit het water, ff afdrogen en dan samen met de 3 mooie Britse meisjes verder naar het kamp waar we bleven slapen. Helaas bleek dat de 3 mooie Britse geen 2 dagen gingen raften en ergens anders naartoe gingen, waardoor een eenzame Belgische jongen achterbleef om bij de raftinginstructor te blijven slapen.
Die man en zijn vrouw waren vriendelijk maar saai. Ik kreeg hun beste plank ter beschikking om te slapen in de stal die zij hun huis noemden. Ze deden hun best, maar hadden niet echt veel. (de fotos hieronder maken dat duidelijk. Hun zoon had zijn poot gebroken tijdens het werk.) Om de tijd te doden heb ik wat bier gedronken tot ik klaar was om te gaan slapen.
De 2e dag zat ik met 5 moffen op een boot en de rivier was niet meer half zo wild als de eerste dag. Doch het zicht bleef adembenemend. Ik miste de 3 Britse meisjes wel een beetje. Op het einde van de dag mocht ik met de moffen mee naar huis in een mooie auto.
's Avonds heb ik weer geslapen in Hotel Potala om de volgende ochtend bij het krieken van de dag te vertrekken om te gaan bungie springen.
De hotelbaas ging samen met mij opstaan om de plaats aan te geven waar ik 's ochtends moest zijn om te vertrekken. Helaas geraakte hij niet uit zijn bed en heb ik 's ochtends in volle paniek een riksja driver vollenbak afgejakkerd in de hoop de bus niet te missen. Dat is gelukt en daarom kreeg die kerel van mij 2 ganse euros toegestopt. Hij was blij als een kind.
Het gezelschap bestond deze keer uit Joden. Achmalachmalach enzo. Geen mooie meisjes, maar het uitzicht op de bergen was weerom adembenemend.
In de bergen zijn we ff vastgeraakt omdat die mottige Nepalezen niet het geduld hebben om te wachten in een rij. Die proberen de rij dan in te halen, de chauffeur die uit de andere richting komt die denkt hetzelfde en dan staan ze ineens tegenover elkaar en niemand kon nog door.
Uiteindelijk zijn we toch aangekomen. Die kloof is ferm diep en ik was wel een beetje nerveus. Omdat ik den diksten was van een ben van 30 man, mocht ik als eerste springen. 't Was ff kicken, maar voor ge het weet is het weer gedaan. Daarna hebben we 4 uur mogen wachten omdat die commercanten nog graag een filmke wilden in elkaar boksen om zo nog 18 euro uit ons zakken te slaan. 't Is ook nog gelukt. We zijn dan toch maar naar huis gereden.
Ik heb nog eens goed gemaft in Hotel Potala, 's Ochtends niet te vroeg opgestaan en tegen de middag terug naar Delhi vertrokken om zo terug te keren naar Belgie.
Fotos:
Vriendelijke mensen daar en 3 mooie Britse meisjes. Ik heb dan daar een rafttripje van 2 dagen
gepland, toevallig samen met die Britse meisjes.
Maandag ochtend ondernamen we een busreis van 2 uur. Ik zat langs Lucy, een van de mooie Britse meisjes. Soit, dan hebben we daar 2 uur gewacht tot de raftinstructor kwam opdagen.
Zoals gepland zijn we dan de rivier opgegaan. Helaas waren der 2 zware Canadezen aanwezig (samen met een mooi Canadees meisje) die mij toegang tot de boot met de 3 mooie Britse meisjes verhinderden. Daardoor zat ik op een boot met 2 lelijke Russen, nen Duits en 2 Jappen. De boot met de 3 mooie Britse meisjes is gekapzeisd of gekapzijsd en ik heb Lucy uit het water geholpen.
's Middags kregen we daar een boterham en wat voer uit blik. We hebben dan nog 2 uurkes geraft.
We kwamen moe maar voldaan uit het water, ff afdrogen en dan samen met de 3 mooie Britse meisjes verder naar het kamp waar we bleven slapen. Helaas bleek dat de 3 mooie Britse geen 2 dagen gingen raften en ergens anders naartoe gingen, waardoor een eenzame Belgische jongen achterbleef om bij de raftinginstructor te blijven slapen.
Die man en zijn vrouw waren vriendelijk maar saai. Ik kreeg hun beste plank ter beschikking om te slapen in de stal die zij hun huis noemden. Ze deden hun best, maar hadden niet echt veel. (de fotos hieronder maken dat duidelijk. Hun zoon had zijn poot gebroken tijdens het werk.) Om de tijd te doden heb ik wat bier gedronken tot ik klaar was om te gaan slapen.
De 2e dag zat ik met 5 moffen op een boot en de rivier was niet meer half zo wild als de eerste dag. Doch het zicht bleef adembenemend. Ik miste de 3 Britse meisjes wel een beetje. Op het einde van de dag mocht ik met de moffen mee naar huis in een mooie auto.
's Avonds heb ik weer geslapen in Hotel Potala om de volgende ochtend bij het krieken van de dag te vertrekken om te gaan bungie springen.
De hotelbaas ging samen met mij opstaan om de plaats aan te geven waar ik 's ochtends moest zijn om te vertrekken. Helaas geraakte hij niet uit zijn bed en heb ik 's ochtends in volle paniek een riksja driver vollenbak afgejakkerd in de hoop de bus niet te missen. Dat is gelukt en daarom kreeg die kerel van mij 2 ganse euros toegestopt. Hij was blij als een kind.
Het gezelschap bestond deze keer uit Joden. Achmalachmalach enzo. Geen mooie meisjes, maar het uitzicht op de bergen was weerom adembenemend.
In de bergen zijn we ff vastgeraakt omdat die mottige Nepalezen niet het geduld hebben om te wachten in een rij. Die proberen de rij dan in te halen, de chauffeur die uit de andere richting komt die denkt hetzelfde en dan staan ze ineens tegenover elkaar en niemand kon nog door.
Uiteindelijk zijn we toch aangekomen. Die kloof is ferm diep en ik was wel een beetje nerveus. Omdat ik den diksten was van een ben van 30 man, mocht ik als eerste springen. 't Was ff kicken, maar voor ge het weet is het weer gedaan. Daarna hebben we 4 uur mogen wachten omdat die commercanten nog graag een filmke wilden in elkaar boksen om zo nog 18 euro uit ons zakken te slaan. 't Is ook nog gelukt. We zijn dan toch maar naar huis gereden.
Ik heb nog eens goed gemaft in Hotel Potala, 's Ochtends niet te vroeg opgestaan en tegen de middag terug naar Delhi vertrokken om zo terug te keren naar Belgie.
Fotos:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten